يك داستان كوتاه أموزنده

دو مرد در کنار درياچه ای مشغول ماهيگيری بودند . يکی از آنها ماهيگير با تجربه و ماهری بود اما ديگری ماهيگيری نمی دانست .
هر بار که مرد با تجربه يک ماهی بزرگ می گرفت ، آنرا در ظرف يخی که در کنار دستش بود می انداخت تا ماهی ها تازه بمانند ، اما ديگری به محض گرفتن يک ماهی بزرگ آنرا به دريا پرتاب می کرد .
ماهيگير با تجربه از اينکه می ديد آن مرد چگونه ماهی را از دست می دهد بسيار متعجب بود . لذا پس از مدتی از او پرسيد :
- چرا ماهی های به اين بزرگی را به دريا پرت می کنی ؟
مرد جواب داد : آخر تابه من کوچک است !
گاهی ما نيز همانند همان مرد، شانس های بزرگ، شغل های بزرگ، روياهای بزرگ و فرصت های بزرگی را که خداوند به ما ارزانی می دارد را قبول نمی کنيم. چون ايمانمان کم است .ما به يک مرد که تنها نيازش تهيه يک تابه بزرگتر بود می خنديم، اما نمی دانيم که تنها نياز ما نيز، آنست که ايمانمان را افزايش دهيم. خداوند هيچگاه چيزی را که شايسته آن نباشی به تو نمی دهد .
اين بدان معناست که با اعتماد به نفس کامل از آنچه خداوند بر سر راهت قرار می دهد استفاده کنی . هيچ چيز برای خدا غير ممکن نيست .
به ياد داشته باش :
به خدايت نگو که چقدر مشکلاتت بزرگ است ،
به مشکلاتت بگو که چقدر خدايت بزرگ است

یادداشت های همین جوری

اول ) برای نوشتن اولین شماره یادداشت های همین جوری در سال جدید خیلی فکر کردم که چه موضوعی را انتخاب کنم . اول فکر کردم از این اشعار زیبا و جملات زیباتر که همه به هم پرتاب می کنند بنویسم ولی دیدم مثل خیلی چیزهای دیگر که تبی است ! اینهم گندش را بقیه در می آورند و اگر من هم از این پرندیاتی ( منظور چرندیاتی است که پرتاب می شود ) که همه برای همه آرزوی دوزار پول و عمر هزار ساله و شادکامی و ... می کنند داشته باشم ، خیلی مسخره می شود . بعد گفتم بروم به انتقادات سال قبل بپردازم که دیدم خیلی زود است که حرص دوستان اونوری را در بیاورم و شیرینی و شکلاتی که باندازه کافی خورده اند را زهر کنم . بعد گفتم طنز بنویسم که اصلا ذوق طنزم نیامد . بعد فکر کردم اگر همه را معجون کنم و مخلوط ، بالاخره هر کسی یکطرفش را می چسبد و به همه حالی داده می شود برای شعف بیشتر .
دوم ) آخرای سال پیش ، شبکه دوم فرانسه با آقای دکتر یک مصاحبه داشتند که احتمالا شیفته گان حضرت معجزه آنرا دیده اند . اولا اعتراف می کنم که با قریب هفتاد درصد جملات آقای معجزه موافق صد در صد بودم و احساس غرور کردم ( مخصوصا در مورد فلسطین ) که برای خودم هم جای شگفتی بود که بخواهم روزی با سخنان حضرت ، حال کنم و احساس غرور . ولی ای کاش سوال آخر را نمی پرسیدند که باز حال ما در قوطی نرود . یعنی : آقای رییس جمهور شما این پوشش را برازنده یک رییس جمهور می دانید ؟ والخ .
سوم ) چهار روزی سفر شمال بودم که ای کاش قلم پاهایم می شکست و نمی رفتم . اولین دلیلم وجود دست اندازهایی بی شماری بود که دیگر اعصاب برای آدم نمی گذاشت . نمی دانم وظیفه رسیدن به جاده ها با کدامین نهاد عدالت پرور و اصلاح طلب است ولی واقعا اوضاع جاده مزخرف ترین چیزی است که دیده می شد . دومین دلیل نبود هیچگونه تابلو بود که به شما بگوید در کجای استان مازندران قرار دارید . ما برای پیدا کردن یک استان از هوش سرشارمان استفاده می کردیم و با مطابقت با دریا و جنگل ، شرق و غرب را تشخیص می دادیم که باز هم جای تاسف و فحش های آنچنانی برای مسولین امر دارد . سومین دلیل هم ملق زدن و چپ کردن در جاده بود که شکر خدا سالم ماندیم تا عذابی باشیم برای راستی های گروه . به هر حال زنده ایم و قصد نوشتن داریم .
چهارم ) یکی از دوستان هم گروهی در شمال ما را چنان شرمنده کرد که تا عمر داریم از ایشان متشکریم . تشکر .
پنجم ) این چند روزی که نبودم ، از اینترنت دور بودم . واقعا سخت می گذره ها !!! امتحان بفرمایید ، متوجه می شوید .
ششم ) از آنجاییکه بسیار خسته می باشیم و کمی شل و پل ، ( بعد از چهار دور گشتن و دو تا ملق و از ته دره بیرون آمدن ) ، می روم استراحتی بکنم . امیدوارم سال خوبی برای همه باشد و از دور به اعضای محترم مبین و خانواده های محترم ترشان هم تبریک می گویم . امیدوارم سال جدید ، همه به آرزوهاشون برسند و این کاغذ پاره ها !!! کار دستمان ندهد . آمین یا رب العالمین . همین .